صبح یک روز نوبهاری بود ,روزی از روزهای اول سال , بچه ها در کلاس جنگل سبز, جمع بودند دور هم , خوشحال

بچه ها گرم گفت وگو بودند, باز هم در کلاس غوغا بود , هر یکی برگ کوچکی در دست , باز انگار زنگ انشاء بود

تا معلم ز گرد راه رسید , گفت با چهره ای پر از خنده , باز موضوع تازه ای داریم : آرزوی شما در آینده

شبنم از روی برگ گل برخاست , گفت : می خواهم آفتاب شوم , ذره ذره به آسمان بروم, ابر باشم , دوباره آب شوم

دانه آرام بر زمین غلتید , رفت و انشای کوچکش را خواند , گفت : باغی بزرگ خواهم شد , تا ابد سبزسبز خواهم شد

غنچه هم گفت : گر چه دلتنگم , مثل لبخند باز خواهم شد , با نسیم بهار و بلبل سبز, گرم راز ونیاز خواهم شد

جوجه گنجشک گفت : می خواهم فارغ از سنگ بچه ها باشم , روی هر شاخه جیک جیک کنم , در دل آسمان رها باشم

جوجه کوچک پرستو گفت : کاش با باد رهسپار شوم , تا افق های دور کوچ کنم , باز پیغمبر بهار شوم

جوجه های کبوتران گفتند : کاش می شد کنار هم باشیم , توی گلدسته های یک گنبد , روز و شب زایر حرم باشیم

زنگ تفریح را که زنجره زد , باز هم در کلاس غوغا شد , هر یک از بچه ها به سویی رفت , و معلم دوباره تنها شد

با خودش زیر لب چنین می گفت : آرزوهایتان چه رنگین است ! کاش روزی به کام خود برسید ! بچه ها , آرزوی من این است

*
روی هیچ چیز و هیچ جااز دعای او اثر نبود

هیچ کس از مسیر رفت و آمد دعای اوبا خبر نبود

*
با خودش فکر کردپس دعای من کجاست؟
او چرا نمی رسد؟شاید این دعا راه را اشتباه رفته است!

پس بلند شد رفت تا به آن دعا؛راه را نشان دهد
رفت تا که پیش از آمدن برای او؛دست دوستی تکان دهد

رفت پس چراغ چار راه آسمان سبز شد
رفت و با صدای رفتنش کوچه های خاکی زمین
جاده های کهکشان سبز شد

*
او از این طرف، دعا از آن طرف
در میان راه باهم آن دو رو به رو شدند
دست توی دست هم گذاشتند؛ از صمیم قلب گرم گفت و گو شدند
وای که چقدر حرف داشتند

 *
برفها کم کم آب می شودشب ذره ذره آفتاب می شود

و دعای هر کسی رفته رفته توی راه
مستجاب می شود